ก่อนไม่มีแม่ให้กอด
(ปาน)
กลับมาถึงบ้าน อย่างปลอดภัยตั้งแต่วันศุกร์แล้วค่ะ
กลับมาเพื่อมาหาท่านแม่ (ใครๆก็หยุดวันแม่กัน)
แต่ไปๆมาๆ ทั้งบ้านก็เหลือแค่เรากะพี่ (เจ้าปีใหม่หายไปซะแล้วY___Y)
เพราะแม่มีงานต้องทำ ไม่ใช่งานส่วนตัว
แต่เป็นงานที่แม่เองก็เต็มใจทำให้อนาคตของชาติ
วันนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ไม่เป็นไร วันจันทร์ ก่อนกลับยังได้เจอกันละนะ
แล้ววันศุกร์ท่านแม่ยังซื้อของมาทำสุกี้ให้อยู่เลย>_<
(อยู่ที่ไหนไม่สุขใจเท่าบ้านเรา)
วัยสนิมเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ทั้งเราและพี่ได้มีง้องแง้งกับแม่
(อาจจะนานบ้าง)แต่ไม่ช้าหรือเร็วก็ดีกัน และที่สำคัญที่สุด
แม่เป็นคนสำคัญเพียงคนเดียวที่ยังอยู่ให้เรารัก ให้เรากอด
แม่เป็นทั้งพ่อ และแม่ แถมยังเลี้ยงลูกที่ไม่แข็งแรงไว้ตั้ง2คน
เลี้ยงมาคนเดียว ด้วยแรงกายแรงใจ ที่ใช้ทั้งความรู้ ความสามารถ
และเรากับพี่โชคดีมากๆ ที่มีแม่เก่ง คนอื่นๆที่รู้จักก็ชื่นชม
ดังนั้นมีเรื่องอะไรก็ตาม ต่อให้เราไม่ผิด เราก็จะพยายามเงียบไว้
เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างหยุด (อาจจะมีเถียงไปบ้าง*0*)
ไม่รู้ว่าลูกแต่ละบ้าน เจอแม่เป็นวัยสนิมแล้วจะเป็นยังไง
แต่ที่แน่ๆ....วัยนี้สร้างความปั่นป่วนให้กับบ้านเราไม่น้อยทีเดียว
แค่เรื่องเล็กๆก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ๆได้ แต่ก็จะพยายามไม่โกรธ
สารภาพตรงนี้ ส่วนหนึ่งของการไปฝึกงาน
ก็มาจากการอยากลองใช้ชีวิตอยู่กับพี่ 2 คน ดู
แต่ยังไงก็ต้องพึ่งพาท่านอยู่ดีละนะ
เพียงแต่ เราห่างกัน เราก็ไม่ได้ทะเลาะกันทุกวันเหมือนที่ผ่านๆมา
ให้ช่องว่าง ช่วยลดความไม่เข้าใจของเราออกไป
และหวังว่า หลังจากจบการฝึกงาน
เรา+พี่+แม่คงไม่ต้องทะเลาะกันบ่อยเหมือนก่อนไป
คงไม่มีใครอยากขัดแย้งคนที่เรารัก โดยเฉพาะคนสำคัญ
ท่านแม่คะ ลูกคนนี้อาจไม่ได้ดังใจ ดื้อ
(หลังๆมา)ชอบเถียง
แต่อยากให้รู้ว่าหนูรักแม่สุดชีวิต
(แต่ไม่ค่อยแสดงออก)
หนูรู้แล้วนะ ว่าแมวหนูหายใจไม่ได้ น่ะเพราะอะไร... และเกิดอะไรขึ้น
แต่หนูรักแม่ มากกว่าแมว(ซึ่งรักมันมาก..)
หนูจะไม่บอกแม่ว่าหนูรู้ เพราะแม่ก็คงเสียใจไม่น้อยเช่นกัน
แมวหายอยากได้แมว แต่ตอนนี้หรือตอนไหนๆ
ที่1ในบ้านก็คือ แม่แมวไงคะ
แต่หนูก็จะยังหาแมวมาเลี้ยงอีกนะแม่นะ
จะบอกความลับอีกอย่างว่า ที่หนูชอบแมว เพราะแม่ชื่อแมวด้วยก็ส่วนหนึ่ง
เพราะแม่ต้องทำงาน หนูอยู่แต่กับพี่ กับยาย (ก่อนยายจะเสีย)
กอดแมว เหมือนกอดแม่ด้วยละคะ
แล้วก็รู้สึกดีที่ได้กอด ตัวที่(อบ)อุ่นๆ น่ารัก มีการตอบสนอง ขี้อ้อน
หนูก็เลยชอบเลี้ยงแมวกมากกว่าสัตว์ประเภทอื่นๆ
บอกกับแม่เสมอ ลูกสาว 2 คนของแม่
คงจะหวังใช้แรงกายแทนพระคุณไม่ได้
มีแต่แรงใจมอบให้เต็มเปี่ยม
ลูกๆของแม่ จะใช้พลังความรู้ ความคิด ตอบแทนพระคุณแม่
ดูแลความประพฤติตัวเองให้เหมาะสมไม่นอกลู่นอกทางให้แม่อับอาย
แน่นอนว่า เหล้า บุหรี่ การพนัน เที่ยวเตร่เสียผู้เสียคนไม่มีแน่ๆ
แต่ติดเกมอย่าว่ากันนะเจ้าคะ>_<
แต่ถึงจะติดยังไง เราก็ไม่ได้เล่นจนเกรดตก
หรือไม่ได้เล่นจนไม่สนใจจะเรียน อันนี้แม่คงรู้แล้วละ
แต่คงอดดุไม่ได้บ้างแหละเนาะ
เรามีกัน 3 คนแม่ ลูก แต่เป็น 3 คน ที่คนทั่วไปชื่นชม
ปลื้มใจนะคะ และดีใจที่ได้เกิดเป็นลูกแม่ หนูมีชีวิตที่ดีมีความสุขแม้จะป่วย
แต่ก็มีแม่คอยดูแลเติมเต็ม อยากได้อะไรก็ได้(แม้จะไม่ทุกอย่าง)
บ้านเราไม่ได้รวย เหมือนที่คนอื่นคิด (เพราะค่ารักษาก็ปาไปเยอะ)
แต่เราก็ไม่ได้ขาดเหลือ เรียกว่ามีกินมีใช้
เพราะแม่คนนี้คนเดียว (ซึ่งต้องขอบคุณปะป๊าด้วย ที่เข้ามาดูแลแม่ในตอนนี้)
หนูนึกไม่ออกเลย ว่าถ้าหนูไปเกิดเป็นลูกคนอื่นจะเป็นยังไง
จะมีความสุขมั้ย หรือจะไม่ได้อยู่เป็นตัวเหมือนทุกวันนี้
ดีใจที่เกิดเป็นลูกแม่ ใน 23 ปีก่อน
(เพราะถ้ามาเกิดตอนนี้ คงไม่ได้เป็นตัวจริงๆนั่นละ)
ขอบคุณที่แม่ขอให้หนูมาดูแลพี่
(แม้บางครั้งจะนึกงอนว่า"บ้านนี้น้องดูแลพี่" )
ชีวิตมีความสุขดี สุขจนกลัวการไม่ได้อยู่กับแม่ ในวันหน้า
หนูอยากอยู่ อยากให้แม่อยู่ พูดคุย งอนกันไปนานๆ
หนูไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเลย.......
และเชื่อว่าลูกทุกคนเองก็คงไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเช่นกัน
ดังนั้น เราควรจะรักดูแลกัน ให้ดีๆ
รักกันทุกวันไม่ใช่แค่วันนี้
ตราบเท่าที่เราและแม่ยังหายใจ
รักแม่ที่สุด (แต่แอบดื้อ)
จาก ลูกสาวคนที่ 2 ของแม่
