หลังจากมีใครที่ไหนไม่รู้ เข้ามาอัพBlogของอิฉัน

จนเป็นเหตุให้เพื่อนๆเข้าใจผิดกันยกใหญ่

คิดว่าฉันเหงา เครียด ซึมเศร้า-*-

โอเค ฉันอาจจะเหงา (เพราะที่บ้านพัก มีแต่ทีวี ไม่มีคอม+น้องปีใหม่ไง)

แต่ฉันไม่ได้เศร้าจนถึงขั้น ร้องไห้... ขอบอกว่าไม่มี

ชีวิตในแต่ละวันดำเนินไปเรื่อยๆ

เข้า(ฝึก)งาน 8.30 น. เลิกงาน 17.30 น.

ทำบทความ แปลข่าว ตรวจคำผิด ดูเด็กแคสติ้ง ฯลฯ

(สุดแท้ แต่พี่ๆทีมงานจะบัญชา)

แน่ละ กอง บก. ก็งานเยอะ แบบนี้ละนะ

และการมาฝึกงานครั้งนี้ ก็ทำให้เข้าใจถึงหัวอกคนทำงานมากขึ้น

โรคเกลียดวันจันทร์ รัก วันศุกร์ 555+

(ตอนเรียนก็อยากให้ปิดเทอมอะนะ แต่ก็ยังไม่เท่านี้อะ)

บรรยากาศคนทำงาน เสียงพิมพ์งาน แกร๊กๆๆๆ

เข้าประชุม เสียงโทรศัพท์

*0* .........*0*

ท่านแม่+ปะป๊าโทรหาประจำ (แทบจะ3เวลา หลังอาหาร)

เช้า สายๆ บ่าย เย็น ก่อนนอน หุหุ

ท่านแม่ ลูกสบายดีจ๊า พี่ที่บริษัทเขาก็ดูแลดี รู้จักเกือบจะทั้งบริษัทแล้วมั้ง

แล้วก็ไม่ได้ออกเที่ยวไหนหรอก ไม่เที่ยวกลางคืนอยู่แล้วแหละ - -

ตอนนี้คิดถึง "น้องปีใหม่" อ่า

แมวบ้านคุณน้า ทำใจละลาย มัน สวย แต่ โหด(โคตร)

ไปจับก็ไม่ได้ มันตบเอา (ข่วนเลือดซิบเลย)

(ฉานจะต้องอุ้มแกให้ได้)

พักนี้กรุงเทพฯฝนตกบ่อยจริงๆ*0*

ศุกร์ก่อนนัดคนบางคน ให้พาไปเที่ยว

ตกปากรับคำกันซะดิบดี ว่าจะมา

รอๆๆๆๆ

แล้วเธอก็ไม่มา ยังดีที่โทรมาแก้ตัว เหตุผลของการไม่มา คือ

"ลืมวัน"

ให้ตายสิอยากฆ่าให้ตายนัก

แต่ก็เอาเหอะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน

"ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ" ตอบได้แค่นั้นแหละ

นอกจากแม่กับป๊า แล้วก็พี่

ฉันมันก็ไม่ใช่คนสำคัญของใคร

+++++++++++++++

ไม่ได้หวังหรอกว่าเธอจะมาจริงๆ

ที่ปฏิเสธไว้ก่อน ไม่รอๆ ไม่หวังอะไร

เพราะอย่างน้อย มันก็ช่วยให้เจ็บน้อยลง เศร้าน้อยลง

++++++++++++++++++++

แล้วฉันก็เดาถูก เป็นไงล่ะ เธอไม่มา

(ทำไมดึงหวยให้แม่ไม่ถูกแบบนี้มั่งนะ)

อืม... ไขกุญแจล็อคบ้านวันนั้น

ฉันก็ล็อคหัวใจตัวเองไปด้วยอีกดวง...

++++++++++++++++++.

อย่าไปหวัง กับคำสัญญาลมๆแล้งๆ

+++++++++++++++++++++++

เวลาที่คิดว่าใจห่อเหี่ยว

จงยิ้มให้ตัวเอง

ยิ้มให้คนรอบข้าง

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม

จะมานั่งเศร้าไปทำไม

ยิ้มกว้างๆ

...

^____________________^

ที่ยิ้มได้....เพราะ ฉันสบายดี